การดู The Odyssey ในโรง IMAX ให้ความรู้สึกไม่เหมือนดูหนังกรีกทั่วไป เสียงฝีเท้าบนหินในถ้ำ Nestor's Cave ดังก้องจนรู้สึกถึงความชื้น เสียงลมตีใบเรือสีแดงกลางทะเลไอโอเนียนไม่ได้มาจากลำโพง แต่มาจากการที่โนแลนเอาเรือไวกิ้งไปลอยถ่ายจริงกลางทะเล ไม่ได้ถ่ายในแทงค์น้ำ
นี่คือจุดที่ มหากาพย์โอดิสซี ฉบับนี้แยกตัวออกจากหนังเทพเจ้าทุกเรื่องที่เราเคยดูมา แทนที่จะสร้างโลกด้วย CG โนแลนเลือกทำตรงข้าม ทีมงานย้ายกองถ่ายทุกสองสัปดาห์ ข้าม 6 ประเทศ ตั้งแต่ Ait Ben Haddou ในโมร็อกโก ไปจนถึงหมู่เกาะ Aeolian ในซิซิลี ม้าโทรจันที่เห็นในตัวอย่างไม่ใช่โมเดลคอมพิวเตอร์ แต่เป็นโครงไม้ขนาดเท่าของจริงที่ต้องใช้ม้าและคนหลายร้อยคนลากบนชายหาด ฉากถ้ำไซคลอปส์ที่ถ่ายทำยากที่สุด มีม่านผึ้งปิดปากถ้ำอยู่จริง นักแสดงต้องเดินเท้า 45 นาทีด้วยรองเท้าแตะเพื่อเข้าไปให้ถึง
ความลำบากนั้นมีเหตุผล จากบทสัมภาษณ์ช่วงเดินสายที่ปักกิ่ง โนแลนบอกว่าเขาไม่ได้ตีความโอดิสซีว่าเป็นเรื่องของการไถ่บาปแบบที่คนดูยุคใหม่ชอบใส่เข้าไปเอง เขาเรียกแกนของเรื่องว่า xenia หรือกฎศักดิ์สิทธิ์ของการต้อนรับแขก ซึ่งเขาเรียกให้เข้าใจง่ายว่า Zeus's Law ตลอด 10 ปี โอดิสเซียสเจอคนที่ละเมิดกฎนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่โพลีฟีมัสที่กินแขก ไปจนถึงคู่หมั้นของเพเนโลพีที่บุกรุกบ้านคนอื่น การเดินทางจึงไม่ใช่แค่การหลงทาง แต่เป็นการสะสมความชอบธรรมในการกลับมาทวงบ้านคืน
วิธีคิดแบบนี้ทำให้การดูหนังเรื่องนี้เปลี่ยนไป คุณจะเริ่มสังเกตว่าใครให้อาหาร ใครปฏิเสธน้ำ ใครเปิดประตู มากกว่าจะรอฉากสัตว์ประหลาด
อีกอย่างที่ทำให้ ดูหนัง The Odyssey เต็มเรื่อง ในโรงคุ้มกว่า คือเสียง โนแลนบอกให้ Ludwig Göransson เอาออร์เคสตราออกไปจากโต๊ะเลย แล้วไปทดลองกับเครื่องดนตรีโบราณอย่าง aulos และ lyre ผลลัพธ์คือสกอร์ที่ไม่มีความโรแมนติกแบบหนังฮอลลีวูดยุค 50s แต่ดิบ แห้ง และอยู่ใกล้หูมาก เหมือนได้ยินเสียงไม้ เสียงเชือก ในโรง IMAX 70mm ที่ถ่ายด้วยฟิล์มทั้งเรื่องเป็นครั้งแรกของเขา
เรื่องนอกจอที่บอกคาแรคเตอร์หนังได้ดีที่สุดคือ กองถ่ายนี้วางแผนไว้ 100 วัน แต่ปิดกองในวันที่ 91 และใช้งบไม่เกิน โนแลนให้สัมภาษณ์ใน Daily Show ว่าทุกคนหมดแรงพร้อมกันในวันนั้นเลย เพราะต้องทุ่มหมดตัวทุกวัน ความเหนื่อยนั้นอยู่บนจอ
ถ้าจะดู The Odyssey มหากาพย์โอดิสซี ให้ได้มากที่สุด แนะนำให้ดูรอบ IMAX ที่เสียงดังที่สุดเท่าที่หาได้ และอย่าโฟกัสแค่ฉากสงคราม ให้ฟังช่วงเงียบที่เพเนโลพีรอ ฉากสุนัข Argos ที่นักแปล Emily Wilson บอกว่าเป็นฉากเดียวที่ทำให้เธอยอมรับว่าหนังมีหัวใจ และฉากที่โอดิสเซียสต้องเลือกระหว่างการเป็นแขกที่ดีกับการเป็นเจ้าบ้านที่ดี นั่นคือหัวใจของโอดิสซีที่โฮเมอร์เขียนไว้จริงๆ
